مطالبی مرتبط با حوزه های مختلف حسابداری

مقاله - مزایا و معایب حسابداری بهای تمام شده تاریخی

Advantages and disadvantages of historical cost accounting, alternatives to historical cost accounting

2.1 Introduction

Accounting concepts and conventions as used in accountancy are the rules and guidelines by which the accountant lives. The historical cost accounting convention is an accounting technique that values an asset for balance sheet purposes at the price paid for the asset at the time of its acquisition.

The historical cost accounting is the situation in which accountants record revenue, expenditure and asset acquisition and disposal at historical cost: that is, the actual amounts of money, or money's worth, received or paid to complete the transaction.

Historical costs

Historical cost is a generally accepted accounting principle requiring all financial statement items be based upon original cost. Historical cost means what it cost the company for the item. It is not fair market value. This means that if a company purchased a building, it is recorded on the balance sheet at its historical cost. It is not recorded at fair market value, which would be what the company could sell the building for in the open market.

Criticisms of the historical costs method

Historical cost method, over a period of time has been subject to many criticisms, especially as it considers the acquisition cost of an asset and does not recognise the current market value. Historical costs is only interested in cost allocations and not in the value of an asset. While it tells the user the acquisition cost of an asset and its depreciation in the following years, it ignores the possibility that the current market value of that asset may be higher or lower than it suggests.

Another main criticism of historical accounting method is its obvious flaws in times of inflation. The validity of historic accounting rests on the assumption that the currency in which transactions are recorded remains stable, i.e. its purchasing power remains the same over a period of time. Another main point with regards to inflation is rise in prices for an asset. An asset purchased at a point in time may be expensive in future. The traditional accounting principles record all assets at an original cost and continue to use these historic figures throughout the asset's life, while economists make a more intelligible assumption that money has a time-value attached to it. The economist's approach is broadly embraced in the corporate finance model whose objective is centred on value creation for the shareholders.

In addition effects of inflation may not be the same for all the companies in the market and historical cost accounts become almost unhelpful when comparing corporate performance.

Alternatives to historical cost accounting

Over the years accounting bodies have introduced a number of alternative accounting methods to historical cost accounting. Opportunity costs are commonly used in economics and do not have much relevance here, however accounting bodies and academic commentators have forwarded new methods of accounting using the current asset value, as opposed to the conventional acquisition cost.

Replacement costs could be used as a possible alternative to historical cost method. In crude terms replacement costs may be defined as the estimated amount that would have to be paid in order to replace the asset as the date of valuation. An advantage of replacement cost is that it focuses on the services the asset will provide rather than the precise physical asset.

However, there is an immediate flaw noted in its definition, where the costs have to be estimated. Estimation has to be carried out after reviewing the asset, the market and if an identical asset is still being traded in the market. While there are problems in simply achieving a precise replacement cost, this method also does not provide the various choices and features that historical cost accounting has to offer.

More accounting systems such as current cost accounting, exit price method, etc. are possible alternatives to historical cost accounting but these are also subject to manipulation to set a norm for measuring corporate performance.

How is historical accounting better than alternatives?

Quite clearly the several limitations and flaws of the traditional historical costs method have been highlighted and picked upon from time to time. Still historical costs are the standard form of accounting due to its unique features and conventions that make it better than most available alternatives.

One of the main resources why historic accounting even though flawed forms the basis of our traditional accounting model is because accountants are reluctant to price the assets at current market value. Over the years number of cases relating to accounting malpractice and creative accounting have been exposed that have made accounting bodies reluctant from using current values which directly effect the share prices.

Accountants have to guard the integrity of their data against internal modifications. The use of current cost or exit price opens the door to manipulation of these numbers. The alternative measures for measuring and reporting assets provide management with considerable discretion and opportunities to influence the value of assets reported. Critics admit that the possibility of manipulation exits, but the profession can formulate rules on how current values are to be ascertained. Under historical cost accounting there is no room for manipulation and the data is supported by evidence such as invoices, receipts, etc. Any other basis for recording transactions would be subjective, i.e. the amount in which the transaction will be recorded would be dependent on individual point of view and is bound to differ with different people.

The historical cost system provides managers with a significant range of alternatives in recognizing, reporting and measuring economic information. One of the advantages of using historical costs it helps the managers to forecast future operational costs based on past data. The basic function of historical accounting is to tell a user "the cost of a thing". Without knowing the original costs future projections are almost hampered.

Historical costs play an important role here providing this necessary information. Historical cost is based on recording actual transactions. Not only is there a record of actual transactions, but also the figures are reliable.

For current cost or exit price accounting, changes in prices are recorded but these are not based on actual transactions.

Financial statements based on historical cost have been found to be useful. Empirical evidence indicates that people find the conventional statements useful. No other method of accounting can provide exact information at a glance on the change in trends in the company's working like the historical costs method.

2.3 Conclusion

Accounting bodies have not abolished the flawed historical cost method as they recognise the fact that other methods are flawed as well and there is not better replacement. Also they cannot ignore the fact that despite its several limitations historical cost accounting, it has several advantages and it has now been widely recognised and accepted by corporations across the globe. Even if accounting bodies develop a new accounting method or simply pick an existing method to form the standard of accounting, will it be better than historical cost accounting? People are familiar working with the historical costs and that makes it even more difficult for the accounting bodies to replace it.

A consistent effort is needed from the accounting bodies to develop a foolproof method, which can effectively take over the traditional historical method. Until then historical cost accounting will remain one of the oldest and controversially dominant method for measurement of corporate performance.
+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم اسفند 1389ساعت 13:55  توسط یاسر رسا  | 

کدینگ حسابها به زبان انگلیسی

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم اسفند 1389ساعت 12:18  توسط یاسر رسا  | 

مقاله - رسوایی های حسابداری

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم اسفند 1389ساعت 12:10  توسط یاسر رسا  | 

مقاله - بکارگیری استانداردهای حسابداری بین المللی در ایتالیا

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم اسفند 1389ساعت 12:0  توسط یاسر رسا  | 

تست حسابداری صنعتی

در لینک ذیل، مجموعه تست های حسابداری صنعتی ارائه شده است:

Cost Accounting Tests

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم اسفند 1389ساعت 11:31  توسط یاسر رسا  | 

فصل سوم کتاب آقای داود اقوامی - بخش اول

شرکت های تضامنی

بر اساس طرح مشارکت يکنواخت، شرکت تضامنی، همکاری دو يا چند شخص است که فعالیت تجاری را به عنوان مالکين آن، به منظور کسب سود به انجام می دهند. بطور کلی، حسابداری مربوط به یک شرکت تضامنی از همان قوانين شرکت های تک مالکی پيروی می کند، با این استثناء که حساب های برداشت و سرمایه جداگانه ای برای هر یک از شرکاء وجود دارد. شرکت های تضامنی معمولا به این دلیل شکل می گیرند که استعدادها و مهارت های مختلف در کنار يکديگر جمع شده و سرمايه لازم برای راه اندازی يک شرکت فراهم گردد. مهمترين ويژگی های شرکت های تضامنی در زير به شکل خلاصه آمده است.

عمر محدود: یک شرکت تضامنی، بر خلاف یک شرکت سهامی، عمر نامحدودی ندارد. یک شرکت تضامنی می تواند با کناره گیری یک شریک یا مرگ هر یک از اعضا،توافق دو طرفه بین شرکاء، رسیدن به هدفی که شرکت تضامنی برای آن تشکیل شده بود، ورشکستگی، یا حکم دادگاه به انحلال برسد.

سهولت تشکیل: بر خلاف شرکت سهامی، شرکت تضامنی می تواند بدون هیچ اقدام رسمی تشکیل شود. گرچه ضروری نیست، اما یک توافق شراکت رسمی که حقوق و مسئولیت های تمام شرکا را مشخص کند، توصیه می شود. در شرایطی که موافقت نامه ی مکتوبی وجود ندارد، بر اساس طرح مشارکت یکنواخت عمل می شود. در تفاهم نامه ی مشارکت، حداقل می بایست آورده ی سرمایه ی اولیه ی هر یک از اعضا، برداشت، درصد توزیع سود و زیان، ورود شرکای جدید، خروج شرکا، و حسابداری انحلال احتمالی شرکت قید شود.

مالکیت اموال: اموال آورده شده به شرکت تضامنی توسط یک شریک مشخص و اموال خریداری شده توسط شرکت تضامنی، بطور یک کاسه بعنوان دارایی های شرکا در نظر گرفته خواهند شد. شرکا، هیچ بخشی از اموال شرکت تضامنی را تصاحب نمی کنند. سهم هر یک از شرکا در اموال شرکت تضامنی بر اساس مانده ی سرمایه ی خودش است.

بدهی نامحدود: بر خلاف شرکت های سهامی، در یک شرکت تضامنی هر یک از اعضا، شخصا" مسئول بدهی های شرکت است. دیون و تعهدات شرکت تضامنی علاوه بر دارایی های شرکت تضامنی، همچنین بوسیله ی دارایی های شخصی هر یک از شرکا نیز می تواند برآورده شود. اگرچه، یک شریک جدیدالورود، ممکن است از بدهی های شرکت تضامنی که قبل از ورودش وجود داشته اند اطلاع داشته باشد یا نه. وقتی یکی از شرکا از شرکت خارج می شود، می بایست این مطلب را به اطلاع عموم برساند. اگر شخص مزبور این کار را نکند، او همچنان مسئول تمام بدهی های شرکت تضامنی خواهد بود که بعد از خروج وی ایجاد می شوند. این شرکاء که بازنشسته یا از شرکت خارج می شوند همچنان در قبال دیون و تعهدات شرکت تضامنی که در زمان خروج شان وجود داشته اند مسئول هستند، مگر اینکه الحاقیه ای در کار باشد. این الحاقیه، رضایت نامه ی بستانکاران برای آزاد سازی بدهی یکی از شرکا است.

تخصیص سود خالص (زیان خالص): سود و زیان بر اساس مفاد موافقت نامه ی شرکت تضامنی بین شرکا تسهیم می شوند. در صورتی که چیزی پیش بینی نشده باشد، سود و زیان بطور مساوی تقسیم خواهد شد.

نمایندگی متقابل: هر یک از شرکا، بعنوان نماینده ای برای دیگر شرکا عمل می کند. شرکت تضامنی قانونا" در قبال فعالیت های هر یک از شرکا مسئولیت خواهد داشت، تا زمانی که این فعالیت ها به فعالیت اصلی شرکت تضامنی مربوط هستند. اگرچه شرکت تضامنی محدودیتی در انجام فعالیت هایی خارج از روال کاری خود ندارد.

سرمایه گذاری اولیه ی شرکا: زمانی که یک سرمایه گذاری توسط شریکی انجام می شود، ثبت روزنامه ی زیر انجام می شود:
                                    دارایی                            ***
                                                سرمایه                          ***
زمانی که یک دارایی غیر نقدی سرمایه گذاری می شود، می بایست بر مبنای ارزش نسبی بازار در تاریخ انتقال آن به شرکت تضامنی در حساب ها ثبت شود.
دیون شرکت تضامنی در حساب مرتبط با همان بدهی بستانکار می شود.    

حساب های برداشت شرکا

با حساب برداشت شرکا دقیقا بمانند حساب برداشت صاحب موسسات تک مالکی عمل می شود. برداشت شخصی توسط یکی از شرکا، نشان دهنده ی کاهش سرمایه در موسسه ی تجاری است و نیاز به ثبت حسابداری زیر دارد:

برداشت آقا/خانم ...                                  ****

                موجودی نقد و بانک                                  ****

اگر دارایی ای غیر از وجه نقد (مثل اثاثه) برداشت شود، حساب همان دارایی بستانکار می شود.

تسهیم سود (زیان) خالص بین شرکا

سود (زیان) خالص شرکت تضامنی بر اساس موارد مقرر در موافقت نامه ی شرکت تضامنی تقسیم می شود. معمولا این تقسیم بر اساس سهم مربوط به هریک از شرکا در سرمایه انجام می شود.

ورود شریک جدید

بر اساس طرح مشارکت یکسان، یک شریک این امکان را دارد تا تمام یا بخشی از سهم خود در شرکت تضامنی را، حتی بدون موافقت سایر شرکا، بفروشد. شخصی که سهم شریک فروشنده را بدست می آورد، حق شریک شدن در سود را بدست می آورد. اگرچه، این شخص تا قبل از ورود به شرکت، حق رای دادن و مشارکت در کار و بار شرکت تضامنی را ندارد.

ورود از طریق بدست آوردن یک سهم

شریک جدیدی که سهم یکی از شرکای قدیمی را می خرد، مبلغ خرید را مستقیما به شریک قدیمی می پردازد. تنها، ثبتی جهت انتقال سرمایه از شریک قدیمی به شریک جدید در دفاترشرکت تضامنی انجام می شود. تمامی حساب های دیگر، دست نخورده باقی می مانند.

تجدید ارزیابی دارایی ها

قبل از ورود شریک جدید، دارایی های شرکت تضامنی می بایست از ارزش دفتری به ارزش نسبی بازار اصلاح شوند. تاثیر خالص این تجدید ارزیابی بین شرکای حاضر، بر اساس نسبت تقسیم سود تسهیم می شود.
زمانیکه دارایی های متعددی نیاز به تجدید ارزیابی دارند، یک حساب موقت تحت عنوان"تجدید ارزیابی دارایی" ایجاد می شود که اصلاحات را در آن منعکس می کنیم. این حساب سپس با حساب سرمایه ی شرکا بسته می شود.

ثبت سرقفلی

زمانیکه یک شرکت تضامنی، نسبت به سایر شرکت های مشابه اش درآمد بیشتری کسب می کند، شرکت مزبور دارای سرقفلی است. سرقفلی می تواند بخاطر عواملی ایجاد شود، مثل استعدادهای تجاری شرکا، کالاها و خدمات ارائه شده ی بهتر، و نام انتخاب شده. زمانیکه شریک جدیدی وارد می شود، ممکن است مجبور به پرداخت مبلغی برای سرقفلی شرکت تضامنی شود. در چنین شرایطی، حساب سرقفلی بدهکار شده و حساب سرمایه ی شرکای قدیمی، بر اساس نسبت سود و زیان بستانکار می شود.

انحلال شرکت تضامنی
برای انحلال یک شرکت تضامنی، مراحل زیر لازم است که انجام شود:

1. حسابها تعدیل و بسته می شوند.
2. دارایی ها فروخته می شوند.
3. بدهی ها پرداخت می شوند.
4. وجه نقد باقی مانده بر اساس مانده سرمایه ی شرکا، بین آنها تقسیم می شود.
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم اسفند 1389ساعت 21:33  توسط یاسر رسا  | 

فصل دوم کتاب آقای داود اقوامی - بخش سوم

بخش سوم:

یک استثنا در اصل تحقق درآمد

در شرایط خاصی، حسابداران ممکن است از اصل تحقق درآمد فاصله گرفته و درآمد را در بین عملیات تولید شناسایی کنند. برای مثال، قراردادهای ساخت بلند مدت، از قبیل ساخت یک سد در یک دوره ی 10 ساله. مشخصا صورتحساب سود و زیان شرکتی که در اینچنین پروژه ای درگیر می شود برای مدیران و سرمایه گذارانش کاربردی نخواهد داشت، اگر تا زمانی که سد تکمیل و به بهره برداری نرسیده، سود و زیانی هم در آن گزارش نشود. بنابراین حسابداران بخشی از سد را که در هر دوره ی مالی تکمیل می شود را اندازه گیری کرده، و سود ناخالص پروژه را به نسبت کار تکمیل شده شناسایی می کنند. این روش، بعنوان روش درصد تکمیل شده حسابداری برای قراردادهای بلند مدت شناخته می شود.

روش درصد تکمیل شده به این صورت عمل می کند:

1.      برآوردی در خصوص مجموع هزینه ها و مجموع سودی که در طول مدت پروزه ایجاد خواهد شد، انجام می شود.

2.      در هر دوره، برآوردی در خصوص بخشی از مجموع پروژه که در طول آن دوره تکمیل شده است، انجام می شود. این برآورد معمولا بر اساس هزینه هایی که در طول دوره اتفاق افتاده اند بعنوان درصدی از مجموع هزینه های برآورد شده ی پروژه صورت می گیرد.

3.      رقم درصدی که در مرحله ی 2 بدست آمد، در مجموع سود قرارداد ضرب شده تا میزان سود مربوط به دوره ی مالی جاری محاسبه شود.

4.      هیچ برآوردی برای درصد کار انجام شده در طول دوره ی پایانی انجام نمی شود. در دوره ای که پروژه تکمیل می شود، هرمیزان از سودی که باقیمانده باشد، شناسایی می شود.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم اسفند 1389ساعت 22:6  توسط یاسر رسا  | 

فصل دوم کتاب آقای داود اقوامی - بخش دوم

بخش دوم:

صورت های مالی حسابرسی شده

صورت های مالی سالانه شرکت های بزرگ، مورد استفاده ی تعداد زیادی از سهامداران، اعتبار دهندگان، تصمیم گیران دولتی و عموم مردم است. این افراد چگونه می توانند از قابل اطمینان بودن این اطلاعات، و تهیه ی آنها منطبق بر اصول پذیرفته شده ی حسابداری اطمینان حاصل کنند؟ پاسخ این است که صورت های مالی سالانه شرکتهای بزرگ توسط حسابداران مستقل تصدیق شده، مورد حسابرسی قرار می گیرند.

حسابرسی، بررسی کامل تمامی اجزاء، میزان نقدینگی، و افشایی است که در صورت های مالی ارائه شده است. (بیاد داشته باشید که بسیاری از مانده های دفتر کل و برخی اطلاعات دیگر، در تهیه ی صورت های مالی با هم ترکیب شده و فشرده می شوند. در نتیجه، تنها موارد با اهمیت در صورت های مالی درج و ارائه می شوند. بعد از اتمام حسابرسی، حسابداران مستقل نظرشان را در مورد منصفانه بودن و قابل قبول بودن صورت های مالی ارائه می دهند. این نظر، که از آن با عنوان گزارش حسابرسان یاد می شود، در گزارش سالانه ی شرکت همراه با صورت های مالی برای سهامداران شرکت مزبور منتشر می شود. گزارش یک حسابرس مستقل می تواند بصورت زیر باشد:

به هیئت مدیره و سهامداران شرکت...

ما ترازنامه ارائه شده ی شرکت... مربوط به 31 دسامبر سال... و صورت حساب سود و زیان، سود و زیان انباشته و صورت جریان های نقدی همان سال را حسابرسی کرده ایم. مسئولیت این صورت های مالی بر عهده ی مدیریت شرکت است. مسئولیت ما ارائه ی نظر در خصوص این صورت های مالی بر اساس حسابرسی ما می باشد.

حسابرسی ما بر اساس اصول متداول پذیرفته شده ی حسابرسی انجام شده است. این استاندارها ایجاب می کند که حسابرسی ما بگونه ای طراحی و اجرا گردد که اطمینانی معقول در خصوص اینکه آیا صورت های مالی فارغ از هرگونه تحریف با اهمیت است یا نه، بدست آید. حسابرسی ما شامل بررسی بر اساس آزمایش و شواهد و مدارک مربوط به ارقام، و همچنین درجه ی افشای صورت های مالی است. حسابرسی ما همچنین شامل بررسی اصول حسابداری مورد استفاده و ارزیابی های مناسب و معقولی است که توسط مدیریت انجام گرفته، و همچنین بررسی کامل صورت های مالی ارائه شده است. ما اعتقاد داریم که حسابرسی ما، مبنایی معقول برای نظر ما می باشد.
بنظر ما، صورت های مالی که در بالا به آنها اشاره شد، وضعیت مالی شرکت... در تاریخ 31 دسامبر... و نتایج عملیات و جریان های نقدی اش را، مطابق با اصول پذیرفته شده ی حسابداری در تمامی جنبه های با اهمیت، بصورت منصفانه ای  نشان می دهند.

29 ژانویه...
حسابدار رسمی مستقل

بعد از چندین دهه، صورت های مالی حسابرسی شده، باعث ایجاد اطمینانی بالا شده است. با این وجود حسابداران رسمی، صحت صورت های مالی را تصدیق نمی کنند. بلکه آنها نظر تخصصی شان را در خصوص منصفانه بودن صورت ها ارائه می دهند. "منصفانه بودن" در اینجا بدیم معناست که صورت های مالی منحرف کننده نیستند. اگرچه، همانطور که یک پزشک ممکن است در معاینه ی یک بیمار دچار اشتباه شود، هممیشه احتمالی هم وجود دارد که نظر یک حسابرس نیز ممکن است اشتباه باشد. مسئولیت اصلی قابل اطمینان بودن صورت های مالی با مدیریت شرکت تنظیم کننده ی آنهاست، نه با حسابداران مستقل.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم اسفند 1389ساعت 21:59  توسط یاسر رسا  | 

مقاله - حسابداری مدیریت

Current Issues in Management Accounting


Accounting measures of performance have been the traditional mainstay of quantitative approaches to organizational performance measurement. However, over the past two decades, a great deal of attention has been paid to the development and use of non-financial measures of performance, which can be used both to motivate and report on the performance of business and other organizations. The impetus for such developments has come from both the bottom and the top of the organization. Much performance management at the operational level is carried out using specific indicators of performance, which are usually not measured in financial terms. At the most senior levels, although financial performance is inevitably a major consideration, there has been increasing recognition that other important factors in the effective running of the organization cannot be well captured by such measures (Neely 2002).

Thus, non-financial performance measures have undergone significant development, to the relative neglect of the development of improved financial measures. However, the recent publicity surrounding the marketing of economic value added as an overall measure of company performance by management consultants can be seen as a sign of a new emphasis on the financial aspects of performance. It will be argued that there are three different major functions for financial performance measures, and that, although these functions overlap to some extent, major confusion can be caused by applying measures developed for one function to a different one (Neely 2002).

Any organization, whether public or private, has to live within financial constraints and to deliver perceived value for money to its stakeholders. The role of the finance function is to manage the financial resources of the organization, and to ensure that the financial constraints it faces are not breached. Failure to do this will lead to financial distress, and ultimately, for many organizations, to financial failure or bankruptcy. Establishment of precisely what the financial constraints are and how the proposed operating plans will impact upon them are a central part of the finance function. There are three main areas of focus for financial plans. Most basically, cash flow planning is required to ensure that the cash is available to meet the financial obligations of the organization. Failure to manage cash flows will result in technical insolvency. For business organizations, the second area requiring attention is profitability, or the need to acquire resources at a greater rate than using them. Although over the life of an enterprise, total net cash flow and total profit are essentially equal, this can mask the fact that in the short-term they can be very different (Neely 2002).

Indeed, one of the major causes of failure of new small business enterprises is not that they are unprofitable in the long term, but that growth in profitable activity has outstripped the cash necessary to resource it. The major difference between profit and cash flow is the time period between payments made for capital assets which will generate income in the future and the actual receipt of that income which is needed as working capital. This highlights the third area of focus, namely on assets and the provision of finance for their purchase (Neely 2002). Businesses need to know about their financial performance to access what are the things they are doing right. The paper takes a look at the two forms of accounting systems. The paper will also discuss on the concern towards the financial and management accounting’s linkage and such linkage drawing operating decision making into a short-term, narrow focus not supportive of the most effective operations.


As instruments, financial statements can only provide representations of the phenomena that guide the decision-making processes of investors, creditors and other interested parties. The serviceability of these statements will be dependent on the extent to which they depict accurately the phenomena they purport to represent. This notion has been explained under a variety of guises in the accounting literature. Accounting is financial map-making. The better the map, the more completely it represents the complex phenomena that are being mapped. Financial statements may be viewed as descriptive accounts of the financial relationships between an entity and its environment from time to time, and changes in that relationship over time (West 2003).

Accordingly, a system of accounting may be viewed as a model of the system of financial relationships between an entity and its environment. The function of the accounting system is, therefore, to represent the financial consequences of an entity’s actions and the financial consequences of the endogenous and exogenous factors which determine an entity’s financial status in relation to all other entities. When the laws underlying the accounting model have the same syntactical structure as a corresponding set of laws which govern the phenomena of financial position and financial performance, financial statements may be considered syntactically isomorphic with the actual financial position and financial performance of firms (West 2003).

The consequences of faulty financial instrumentation may be severe. Where the decision-making processes of individual investors are misguided, economic inefficiencies with broader social repercussions are likely to ensue. To protect against these adversities, accounting, in common with other systems of instrumentation, needs to be subject to some form of governance or discipline. Consistent with this qualitative standards for accounting information have a long history. They appeared in early bookkeeping manuals and were written into the constitutive documents of commercial ventures and a variety of statutes in the United Kingdom during the eighteenth and early nineteenth centuries. Their purpose was to signify the duty to ensure that accounts were properly kept as a basis for representing the financial affairs of public bodies and business firms. rather than seeking to ensure that accounting information corresponds with the actual financial features of firms as at their date and that the function of accounting is therefore served there is evidence that the accounting profession has been, and continues to be, concerned only to ensure that financial statements have been prepared on the basis of prescribed technical accounting rules (West 2003).

Were these rules to prescribe an effective system of financial instrumentation, they would provide the means by which the function of accounting would be better served. Accountants of the highest abilities and reputations are willing to give their considered opinion, after due examination, that the financial statements fairly present the position of a company based upon accounts determined in accordance with accepted principles of accounting. It follows that these fundamental truths upon which such opinion is based, and which may be properly dignified with the term principles, are known to the accountant and are matters with respect to which there can be no general disagreement (West 2003). Businesses use accounting as a method to know how they are performing and to see if there is a balance between what the company acquires and what the company takes out. The balance should be maintained so that a firm operates for a longer time. Accounting systems are said to have different forms one is financial accounting and the other is management accounting. The next discussion focuses on Financial Accounting.


Financial accounting and reporting is essentially a means to provide information. If information is to be useful, there must be uncertainty that can possibly be resolved by such information. To understand why accounting is useful at all, analyzing accounting information in the context of certainty would be clearly inappropriate. An information system provides signals that alter the likelihood of the occurrence of future events or states of the world that are part of a decision problem. A decision problem is characterized by states of the world, their probabilities, actions the decision-maker can choose, results of state-action combinations, and the utilities the decision-maker receives from such results. The usefulness of information can only be assessed in the context of a particular decision problem. Thus, the same information system may be useful in one context but not in another. General-purpose financial accounting and reporting is designed primarily to provide information to people outside the firm, such as investors, creditors, and customers (Hopwood, Leuz & Pfaff 2004).

These parties are presumably interested in that information and rely on it for their own decision-making. The firm prepares the accounting information, and hence is better informed than the users. Further, some potential users of information have conflicts of interest with the firm. The information asymmetry generates concerns because it is not necessarily in the firm's best interest to provide the information at all, or to provide it in an unbiased fashion. It is in such a context that disclosure and earnings management issues arise. Introducing an auditor as another player with asymmetric information and potential conflicting interests adds another layer of incentive issues to be considered. However, there are several features of financial accounting systems that make them peculiar information systems (Hopwood, Leuz & Pfaff 2004).

Accounting provides periodic information about the financial position of a firm. Accountants use accruals to provide information about transactions and events, not just cash flows. Accrual accounting allocates cash flows to particular periods under specific transformation rules. This information leads to the distinct accounting language, such as stocks and flows, assets and liabilities, and income. The transformation rules include the realization principle, which defines when revenue is recognized; the matching principle, which states that expenses follow the respective revenues; and conservatism, which introduces a bias in the reported income. Financial accounting and reporting is governed by standards or rules developed by standard-setters or legal bodies on a national or international level. The objective is to provide decision-useful information to the stakeholders of the firm (Hopwood, Leuz & Pfaff 2004).

Accounting information competes with other information sources, which are provided either directly by the firm or generated by intermediaries. To be valuable, the information must have a comparative advantage over other sources, or at least a complementary value. Indicators attesting that this is in fact the case are that investors and analysts usually generate earnings expectations and react to firms meeting or not meeting them, and that they also react to accounting scandals. Firms exert effort in managing earnings. These features make accounting reports a special and important information system. Useful models in financial accounting attempt to capture some of these features (Hopwood, Leuz & Pfaff 2004). Financial accounting is focused on the financial issues of the company and it provides financial related information to internal and external people concerned with the company. The main focus of financial accounting is making sure that the stakeholders are given positive financial information.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم اسفند 1389ساعت 21:34  توسط یاسر رسا  | 

مقاله - حسابداری سرقفلی

Accounting for Goodwill Under IFRS 3

In this essay I will be discussing the underlying problems with accounting for goodwill as a result of business combinations, which will include the comparison between the requirements of FRS 10 and IFRS 3 and also how this International standard affects the preparers and shareholders.

IFRS 3 defines goodwill as: “future economic benefits arising from assets that are not capable of being individually identified and separately recognised”. The definition effectively confirms that the value of the business overall is more than the sum of the accountable and identifiable net assets. Goodwill can occur either internally or as a result of business acquisition that therefore results in purchased goodwill. It is relevant to note here that self generated goodwill is not recognised as an asset under IAS 38 as it would allow such companies to have unfair advantage by valuing their own assets and thus producing more favorable balance sheet. Where as the purchased goodwill is recognised as it has an identifiable “cost”, being the difference between the fair value of the total consideration for the business and the fair value of all the other accountable and identifiable net assets. This difference can be attributed to factors such as business reputation, managerial ability, an established customer base and so on.

The treatment of goodwill differs between UK GAAP and IFRS in a number of respects, both regarding the initial measurement of goodwill and its subsequent treatment. First, the definition of goodwill and other intangible assets differs from the FRS 10,

Goodwill and Intangible Assets, (ASB, 1997) treatment in the UK. IFRS 3 requires that “all the acquiree’s intangible assets at the acquisition date should be recognised separately in the consolidated financial statements if they satisfy the IAS 38,

Intangible Assets, (IASB, 2004) definition of an intangible asset.” UK GAAP however is not as narrow in identifying intangibles and does not rule out the likelihood of many intangibles being subsumed within goodwill. The likely effect of this would be that on the adoption of IFRS, goodwill would be smaller, and other intangibles will be greater, than was the case under UK GAAP.

Secondly, in terms of the following treatment of goodwill after initial measurement, there is a main difference between UK GAAP and IFRS. “IFRS require that goodwill should be subject to annual impairment reviews, but should not be amortized. Under

FRS 10 there is a rebuttable presumption that that the useful life of goodwill does not exceed 20 years with amortization over the useful life.” An infinite useful life is only permitted under exceptional circumstances. As a result, the expectation is that profit under IFRS will normally be larger (e.g. Vodafone profits increased by 6.8 billion) than under UK GAAP as there it is unlikely that impairment charges will arise in most years, but amortization will arise under UK GAAP systematically (annually), which in turn allowed managers to predict with greater accuracy the impact on earnings. In contrast, impairment losses will arise at irregular intervals, which mean profit for the year figure will become more volatile. This in turn will prevent management and shareholders to make decision in advance.

Furthermore, as intangibles are normally amortised, but goodwill is not, there is an incentive for directors, in areas of “classificationary uncertainty”, to recognise goodwill rather than an intangible as this avoids the need to recognise annual amortization changes and therefore improves profit.

The new IFRS 3 standard, which is mandatory on all new transactions from 31 March 2004 for all quoted companies in the EU, has bought greater transparency to the acquisition process by disclosing the details of acquisitions including all the assets acquired and liabilities assumed, including contingent liabilities, to the companies shareholders. Under UK GAAP, the directors could talk generally about their “valuable customer base”, “excellent technology” and “world-class brands” in justifying the premium paid for a purchase. IFRS has changed the rules. IFRS 3 is introduced due to the rising significance of intangible assets as an economic resource. As businesses in the UK turn into increasingly service-orientated, intangible assets will make up a growing percentage of the value of many acquired businesses. Nevertheless IFRS 3 is much more than an accounting convention. The transparency promoted by this standard will allow analysts extraordinary insight into the performance of the purchased business. Shareholders will be in a better position to understand what they have actually got for their money. The implications for preparers are that they must understand and be ready to meet the challenges that IFRS 3 signifies, by making sure they have the necessary provisions in place such as training and equipment.

One of the main concerns is that measuring intangibles is not simply a one-off process. When a business is purchased, a process known as a purchase price allocation is necessary to assign the purchase consideration across the assets of the business. Only once the fair values are calculated for the intangibles, the preparers can determine the extent of the goodwill. Business will now as a result have to carry out impairment tests to check and, if necessary, correct the value of goodwill and long-life intangibles. For example, if a brand name has not performed well in the previous 12 months, the management could possibly face a big hit to both their income statement, in terms of impairment loss, and balance sheet, by having written down the value of the brand. Impairment check takes place at the level of what is known as cash generating units, often at a level below an operating unit. This means that small units of poor performing goodwill will be difficult to mask or subsidise by better performing goodwill from elsewhere, unless part of the business is included in a significantly larger CGU in which case poor performing transaction would be difficult to isolate. This in turn could increase the risk of considering such accounts for future investors.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم اسفند 1389ساعت 21:31  توسط یاسر رسا  | 

پروژه کارآفرینی - طرح توجیهی تولید سازه های مخابراتی

طرح توجیهی با موضوعیت تولید سازه های فلزی - مخابراتی در لینک ذیل ارائه می شود :

طرح توجیهی

+ نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 21:21  توسط یاسر رسا  | 

فصل دوم کتاب آقای داود اقوامی - بخش اول

فصل دوم
بخش اول: درک مطلب

اصول حسابداری

هدف اصلی از تهیه ی صورتهای مالی، ارائه ی اطلاعات یک واحد تجاری می باشد، اطلاعاتی که در تصمیم گیری های اقتصادی کارآمد خواهند بود. سرمایه گذاران، مدیران، اعتبار دهندگان، تحلیل گران مالی، اقتصاد دانان و تصصمیم گیران سیاست های دولت در تصمیم گیری هایی که اقتصاد ما را شکل می دهند نیازمند این اطلاعات هستند. بنابراین، این نکته از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است که اطلاعاتی که در صورتهای مالی جای می گیرند دارای شرایط خاصی باشند. این اطلاعات می بایست:

1.  نسبت به خواسته های اطلاعاتی تصمیم گیران مربوط باشند.
2.  تا حد امکان قابل اطمینان باشند.
3.  با صورتهای مالی دوره های قبل و همچنین با صورتهای مالی شرکتهای دیگر قابل مقایشه باشند.
4.  برای استفاده کنندگان صورتهای مالی قابل فهم و درک باشند.

ما نیاز به مجموعه ای از اصول یا استانداردهای حسابداری داریم که بخوبی تعریف شده باشد تا حسابداران را در تهیه ی صورت های مالی همراهی نمایند و دارای شزرایط ذکر شده باشند. کاربران صورت های مالی هم باید با این اصول آشنا باشند تا بتوانند بخوبی اطلاعاتی که در این صورت ها قرار گرفته اند را تفسیر بنمایند.


اصول پذیرفته شده ی حسابداری

اصولی که شامل قوانین کلی گزارش گری مالی هستند، اصول پذیرفته شده ی حسابداری نامیده می شوند. اصول حسابداری همچنین می تواند به معنای استانداردها، مفروضات، قرارداد ها، و یا مفاهیم باشد. اصطلاحات متعددی که برای توصیف اصول حسابداری بکار می روند نتیجه ی تلاش های متعددی هستند که برای ایجاد یک چارچوب رضایت بخش از تئوری های حسابداری انجام شده اند. برای مثال، زمانی که هیئت استانداردهای حسابداری مالی بعنوان بلند پایه ترین مقام قانونگذار در حرفه ی حسابداری بجای هیئت اصول حسابداری جایگزین شد، کلمه ی "استانداردها" بجای "اصول" انتخاب شد. تلاش برای ایجاد یک چارچوب قابل قبول از تئوری های حسابداری یک پروسه ی مداوم است، زیرا نظریه های حسابداری می بایست همراه با تغییرات محیط کسب و کار، و همچنین نیازهای کاربران صورت های مالی، تغییر کنند.

 مفهوم شخصیت حسابداری

یکی از اصول بنیادین حسابداری این است که اطلاعات برای یک شخصیت حسابداری مشخص و معین تهیه شده باشند. یک شخصیت حسابداری، واحدی اقتصادی است که منابع ش را کنترل و در فعالیتهای اقتصادی شرکت می کند. یک شخص، شخصیتی حسابداری است. یک شرکت تجاری هم همینطور، اعم از اینکه بصورت تک مالکی، تضامنی، و یا سهامی اداره شود. سازمان های دولتی، همچنانکه ادارتی غیر انتفاعی هستند، شخصیت های حسابداری هم هستند. یک شخصیت حسابداری همچنین می تواند بعنوان یک واحد اقتصادی قابل شناسایی در داخل یک شخصیت حسابداری بزرگتر تعریف شود.

 فرض تداوم فعالیت

یکی از مفروضات بنیادین حسابداری این است که یک شخصیت حسابداری برای یک دوره ی زمانی به عملیاتش ادامه خواهد داد، تا زمانی که بتواند به تعهدات اش عمل کند. فرض تداوم فعالیت، مخصوصا در مورد سازمان ها، در سیستم اقتصادی ما در توافق با تجربه است. این فرض، ما را به مفهوم تداوم فعالیت می رساند. بطور عمومی، فرض تداوم فعالیت، نادیده گرفتن نقد شدن سریع ارزش ها را در ارائه ی دارایی ها و بدهی ها در ترازنامه توجیه می کند.

اصل دوره ی مالی

کاربران صورت های مالی اطلاعاتی را نیاز دارند که صحیح بوده، و با اطلاعات دوره های مالی قبل قابل قیاس باشند. بنابراین برای مقاصد گزارش گری مالی، حیات یک واحد تجاری باید به یک سری دوره های حسابداری نسبتا کوتاه مدت با طول مساوی تقسیم شود. این مفهوم اصل دوره ی زمانی نامیده می شود.

فرض واحد اندازه گیری

فرض واحد اندازه گیری به این معناست که پول بعنوان واحد اندازه گیری مبنا برای گزارش گری مالی استفاده می شود. دلار، یا هر واحد پولی دیگر، مقیاسی برای ارزش است، که نشان دهنده ی قیمت (یا ارزش) کالاها و خدمات مختلف است. وقتی حسابداران ارزش دلارهای سالهای مختلف را کم یا زیاد می کنند، این بدان اشاره دارد که دلار مقیاسی ثابت برای اندازه گیری است، دقیقا مانند گالن، هکتار، و مایل که واحد های ثابت اندازه گیری هستند. اما متاسفانه، دلار یک مقیاس ثابت و پایدار برای اندازه گیری ارزش نیست.

اصل عینیت

واژه ی بیطرف به اندازه گیری هایی اشاره دارد که بدون غرض بوده و ارزیابی های کارشناسان مستقل را تشکیل می دهند. برای مثال، قیمتی که در یک معامله ی عادی تعیین می شود، مقیاسی بی طرفانه از ارزش معاوضه در زمان معامله است. قیمت های معاوضه ای که در معاملات تجاری تعیین می شوند، درصد بسیار بالایی از مواد اولیه ای هستند که توسط آنها اطلاعات مالی شکل می گیرند. حسابداران بر روی شواهد و مدارک مختلفی اعتماد می کنند تا ارزیابی های مالی شان را تصدیق کنند، اما آنها همیشه بدنبال بیطرفانه ترین مدرک ممکن می روند. فاکتورها، قراردادها، چک های پرداختی، و شمارش فیزیکی موجودی ها مثال هایی برای مدارک بیطرفانه هستند.


اصل بهای تمام شده

هم ترازنامه و هم صورت سود و زیان، از اصل بهای تمام شده تاثیر می پذیرند. دارایی ها ابتدا به اندازه ی بهای آنها در حسابها ثبت می شوند، و در دوره های بعد، هیچ اصلاحی بر این ارزیابی اعمال نمی شود، بجز تسهیم بخشی از کل بها به هزینه وقتی که دارایی مستهلک می شود. زمانی که یک دارایی تحصیل می شود، به استناد یک معامله ی عادی، بهای دارایی همان "ارزش متعارف بازار" کالا یا خدمات مورد معامله می باشد. اگرچه به مرور زمان، ارزش متعارف بازار دارایی هایی نظیر زمین و ساختمان ممکن است در مقایسه با بهای تاریخی آنها بشدت تغییر کند. این تغییرات در ارزش متعارف بازار عموما در حساب ها نادیده گرفته می شوند و دارایی ها همچنان در ترازنامه به بهای تاریخی شان ارزش گذاری می شوند (منهای آن بخش از بها که به هزینه تبدیل شده است).


تحقق درآمد

درآمد چه زمانی باید شناسایی شود. طبق مفروضات حسابداری تعهدی، درآمد زمانی باید شناسایی شود که وجه آن دریافت شود. هرچند دریافت درآمد معمولا یک پروسه ی طولانی است و درواقع در یک زمان واحد اتفاق نمی افتد.
بعضی از درآمد ها، مثل بهره دریافتی مستقیما به دوره های مالی ارتباط پیدا می کنند. برای این نوع درآمد، با محاسبه ی میزانی از پروسه که تکمیل شده است، براحتی می توان مشخص نمود که چه مقدار از درآمد دریافت شده است. هرچند پروسه ی دریافت برای درآمد فروش بیشتر از اینکه به یک دوره ی مشخص زمانی مربوط باشد، به فعالیت های اقتصادی ارتباط دارد. برای مثال در یک شرکت تولیدی، پروسه ی دریافت شامل موارد زیر می شود: 1. تحصیل مواد اولیه. 2. تولید محصولات. 3. فروش کالاهای تکمیل شده. 4. دریافت وجه نقد از مشتریانی که بصورت اعتباری(مدت دار)خرید کرده اند.


تحقق هزینه

ارتباط بین هزینه و درآمد علت و معلولی است. هزینه ها عوامل اجتناب ناپذیری در تحقق درآمد هستند. برای سنجش سودآوری یک واحد اقتصادی، علاوه بر درآمدهای حاصل شده، می بایست تمامی هزینه هایی که برای ایجاد این درآمد انجام شده اند هم مورد بررسی قرار بگیرند. در نتیجه حسابداران سعی می کنند تا درآمد های ارائه شده در صورت سود و زیان را با تمامی هزینه هایی که برای ایجاد آن هزینه ها اتفاق افتاده اند مرتبط نمایند. بر اساس این مفهوم، که به اصل تطابق معروف است، زمان شناسایی هزینه ها در صورت های مالی انجام می شود.


اصل ثبات رویه

اصل ثبات رویه به این اشاره دارد که یک روش مشخص حسابداری، زمانی که اتخاذ شد، از یک دوره نسبت به دوره ی دیگر تغییری نخواهد کرد. این فرض از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا به کاربران صورت های مالی در تفسیر تغییرات ایجاد شده در وضعیت مالی و تغییرات در سود خالص کمک خواهد نمود. در هم ریختگی را در نظر بگیرید، اگر یک شرکت اصل ثبات رویه را نادیده گرفته و هر ساله روش ماسبه ی استهلاک را تغییر دهد.

اصل ثبات رویه به این معنا نیست که یک شرکت هرگز نباید تغییری در روش های حسابداری اش ایجاد کند. در واقع، اگر یک روش حسابداری که جدیدا مطرح شده، اطلاعات کارآمد تری نسبت به روش کنونی ارائه می دهد، شرکت باید تغییر را ایجاد نماید. اما زمانی که یک تغییر عمده در روش های حسابداری ایجاد می شود، این موضوع که تغییری ایجاد شده است و اثرات مالی این تغییر باید بطور کامل در صورت های مالی افشا شوند.

اصل افشا

افشای کافی به این معناست که تمامی اطلاعات و موارد مربوط به وضعیت مالی و نتایج عملیات به کاربران  ارائه شده اند. این مورد می تواند در صورت های مالی  و یا در یادداشت های همراه صورت های مالی صورت پذیرد. اینگونه افشاء ها باید صورت های مالی را کارآمد تر کرده و موجب این شود که این صورت ها کمتر بصورت اشتباهی مورد تفسیر قرار گیرند.

افشای کافی به این معنا نیست که اطلاعات با جزئیات فراوان ارائه شوند، در عین حال هیچ اطلاعات  مهمی هم نباید پوشیده شود. برای مثال اگر یک شرکت در دادگاهی بعنوان مجرم شناخته شده باشد، این مورد می بایست افشا شود. مثال های دیگر اطلاعاتی که باید در صورت های مالی افشا شود عبارتند از:

1.      خلاصه ای از روش های حسابداری بکار گرفته شده در تهیه ی صورت های مالی

2.      تاثیرات مالی هر تغییری در روش های حسابداری طی دوره ی جاری

3.      هرگونه احتمال وقوع زیان که ممکن است تاثیر قابل توجهی بر روی وضعیت مالی واحد تجاری بگذارد

4.      مفاد قراردادی که بر جریان های نقدی آینده تاثیر خواهد گذاشت، شامل شرایط توافقات دریافت تسهیلات، طرح های بازنشستگی کارمندان، و خرید و فروش مقادیر قابل توجهی از دارایی ها.

حتی موارد مهمی که بعد از پایان دوره ی مالی و قبل از تهیه ی صورت های مالی اتفاق می افتند، ممکن است نیاز به افشا داشته باشند.



واژه ی اهمیت به اهمیت نسبی یک موضوع یا اتفاق اشاره می کند. چیزی مهم است که دانستن آن ممکن است بر تصمیم استفاده کنندگان صورت های مالی تاثیر بگذارد. حسابداری باید اطمینان داشته باشد که تمامی اتفاقات مهم در بصورت مناسبی در در صورت های مالی گزارش شده اند.

اگرچه حسابداری مالی باید در جهت بهینه کردن هزینه ها گام بردارد. این بدان معناست که ارزش اطلاعات باید بر هزینه ی تهی ه آنها فزونی داشته باشد. بر اساس این تعریف، روال حسابداری که برای موارد کم اهمیت پیش گرفته می شود برای تصمیم گیران بی ارزش بوده و یا ارزش بسیار کمی دارند. بنابراین حسابداران نباید زمان شان را برای حسابداری موارد کم اهمیت صرف کنند. با این موارد باید با آسان ترین و راحت ترین شیوه برخورد کرد. بطور خلاصه، مفهوم اهمیت به حسابداران اجازه می دهد تا سایر اصول حسابداری را در مورد موارد کم اهمیت نادیده بگیرند.


محافظه کاری

قبلا به استفاده از محافظه کاری در ارتباط با اندازه گیری سود خالص اشاره داشتیم. اگرچه مفهوم محافظه کاری ممکن است بعنوان یکی از اصول حسابداری در نظر گرفته نشود، با این حال این مورد از مدتها قبل، تاثیر بسزایی در ارزیابی دارایی ها و اندازه گیری درآمدها داشته است. زمانی که بحث در مورد قضاوت و ارزیابی در میان است، محافظه کاری بسیار کارآمد است. در بهترین حالت، حسابداران باید ارزیابی هایشان را برمبنای منطق های قابل قبول انجام داده و روش های حسابداری را برگزینند که حقایق را بزرگ نمایی و نه کوچک نمایی بکند. وقتی در مورد ارزیابی یک دارایی یا شناسایی درآمدی شکی وجود دارد، حسابداران معمولا روشی را را بکار می گیرند که سود خالص کمتری را برای دوره ی جاری نشان داده و وضعیت مالی را نامناسب تر نشان دهد.
+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم اسفند 1389ساعت 15:10  توسط یاسر رسا  | 

صورتهای مالی شرکتهای معتبر بین المللی

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم اسفند 1389ساعت 13:37  توسط یاسر رسا  | 

فصل اول کتاب آقای داود اقوامی - بخش سوم

بخش سوم: ترجمه

دامنه ی حسابداری

حسابداری مبحثی بسیار وسیع است. آنرا با دفترداری استباه نگیرید. هندسه تنها بخش کوچکی از مبحث بسیار وسیع ریاضی است. دفترداری هم بخش کوچکی از مبحث بسیار وسیع حسابداری است. حسابداران سیستم شان را بر اساس نوع اطلاعاتی که مدیران و دیگر کاربران نیاز دارند، طراحی می کنند. دفترداران و کامپیوترها هم بطور یکنواخت از رویه های مفصل طرح ریزی شده توسط حسابداران پیروی خواهند کرد.

مدیران، سرمایه گذاران و دیگر گروههای ذیعلاقه معمولا به پاسخ دو سوال مهم در مورد سازمان نیاز دارند: این سازمان در طی یک دوره ی مشخص چقدر خوب عمل کرده است؟ و در یک دوره ی مشخص این سازمان در چه جایگاهی قرار داشت؟ حسابداران پاسخ این سوالات را با صورت های مالی اصلی خواهند داد: صورت سود و زیان و ترازنامه. برای تهیه ی این صورت ها، حسابداران اتفاقات بیشماری را، و تاثیرمالی آنها را بر روی سازمان تجزیه و تحلیل، ثبت، اندازه گیری، جمع آوری، تلخیص، طبقه بندی، گزارش و تفسیر می کنند.

حسابداری با نشان دادن اینکه کی و کجا پولی به مصرف رسیده است، به تصمیم گیری، و با ارزیابی عملکرد و نشان دادن نتایج مالی انتخاب یک طرح بجای یک طرح دیگر، به تعهدات شکل گرفته کمک می کند. بعضی از شاخه های حسابداری از ملزومات ضروری عملکرد صحیح تمامی سازمان ها، فرهنگ ها و اقتصاد ها می باشند.

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم اسفند 1389ساعت 21:24  توسط یاسر رسا  | 

فصل اول کتاب آقای داود اقوامی - بخش دوم

بخش دوم : متن بعدی

حسابداری و کنترل داخلی

یک واحد تجاری برای دست یابی به موفقیت باید تصمیماتی اخذ نماید که آنرا قادر می سازد تا سودآورباقی  مانده و قادر به پرداخت قروض اش باشد. شرکتی قادر به پرداخت قروضش است که نقدینگی کافی برای پرداخت سریع بدهی هایش را داشته باشد. در مقابل شرکتی که قادر نیست به تعهداتش عمل کند، قادر به پرداخت قروض اش نیز نیست. شرکتی که نتواند قروض اش را پرداخت نماید ممکن است مجبور به توقف عملیاتش توسط بستانکاران ش شود و یا حتی مجبور به تعطیلی کامل شود.

مدیران تجاری چگونه متوجه می شوند که یک شرکت در حال سوددهی است یا متحمل زیان می شود؟ آنها چگونه می فهمند که یک شرکت قادر به پرداخت قروض اش هست یا خیر؟ و آیا در یک ماه آینده توانمند خواهد شد یا خیر؟پاسخ این سوالات در یک کلام حسابداری است. حسابداری پروسه ای است که می توان به توسط آن سودهی و توانمندی یک شرکت را اندازه گیری نمود. حسابداری همچنین اطلاعاتی را ارائه می کند که می تواند مبنایی برای اخذ تصمیمات تجاری باشد که می تواند به مدیریت کمک نماید تا شرکت را در یک مسیر توانمند و سودده رهنمون سازد.

با توجه به سوالات زیر، مثالهایی را برای این تصمیمات خواهید یافت. شرکت باید چه قیمتی روی محصولاتش بگذارد؟ در صورت افزایش تولید، این امر چه تاثیری بر روی بهای هر واحد تولید شده می گذارد؟ آیا نیازی به گرفتن وام از بانک هست؟ در صورت مقرر شدن یک طرح بازنشستگی، هزینه ها چه مقدار افزایش خواهند یافت. تولید و فروش محصول A سودآورتر است یا محصول B؟ یک قطعه ی مشخص، تولید شود یا از تامین کنندگان خریده شود؟ آا برای تجهیزات جدید باید سرمایه گذاری شود؟ تمامی این موارد نیاز به تصمیماتی دارند که حداقل بخشی از آنها باید بر مبنای اطلاعات حسابداری باشند. شاید بهتر باشد تا سوال را عوض کنیم و بپرسیم: چه تصمیمات هوشمندانه ای بدون استفاده از اطلاعات حسابداری می توانند اخذ شوند؟ به سختی میتوان مثالی پیدا کرد.تا اینجا بر این تاکید کردیم که حسابداری به معنای قضاوت در مورد معاملات تجاری و انتقال اطلاعات مالی است. بعلاوه، سیستم حسابداری باید برای اخذ تصمیمات تجاری مهم در فضای متغیر، اطلاعات مناسبی به تصمیم گیران ارائه کند.

مبحث کنترل داخلی در تمامی مباحث حسابداری بصورت پیوسته وجود دارد. تاکید کردیم که تمامی تصمیمات تجاری، حداقل بخشی از آنها، بر اساس اطلاعات حسابداری است. مدیریت نیاز دارد تا مطمئن شود که اطلاعات حسابداری که دریافت می کند صحیح و قابل اطمینان است. این اطمینان خاطر از سیستم کنترل داخلی شرکت بدست می آید.

یک سیستم کنترل داخلی شامل تمامی روش هایی است که توسط یک سازمان بکار گرفته می شوند با هدف: 1. محافظت از منابع در مقابل ضایع شدن. 2. حصول اطمینان از صحت و قابل اطمینان بودن در زمینه ی حسابداری و اطلاعات عملیاتی. 3. نظارت به عمل کردن به سیاست های شرکت. و 4. ارزیابی سطح عملکرد در تمام بخش های شرکت. بصورت خلاصه، یک سیستم کنترل داخلی شامل تمامی اندازه گیری هایی است که به این منظور طراحی شده اند تا به مدیریت اطمینان خاطر دهند که مجموعه ی واحد تجاری طبق برنامه ریزی فعالیت می کند.

یکی از اصول بنیادین کنترل داخلی این است که نباید یک نفر تمامی مراحل یک پروسه را از ابتدا تا انتها بر عهده داشته باشد. اگر عملکرد واحد تجاری طوری طرح ریزی شده باشد که برای انجام یک پروسه، دو یا چند کارمند با هم همکاری داشته باشند، احتمال تقلب کاهش پیدا می کند و کار یک کارمند صحت کار کارمند دیگر را تصدیق می کند. مهمترین دستاورد بسیاری از اسناد تجاری و رویه های حسابداری، دست یابی به یک کنترل داخلی قوی می باشد. بنابراین مفاهیم و پیش نیازهای مختلف کنترل داخلی را طی مطالعه ی حسابداری به بحث خواهیم کشاند.

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اسفند 1389ساعت 22:50  توسط یاسر رسا  | 

فصل اول کتاب آقای داود اقوامی - بخش اول

فصل اول
بخش اول : درک مطلب

نیاز به حسابداری

حسابداری چیست؟

حسابداری معمولا زبان تجارت نامیده می شود. هرچند این عبارت ممکن است حق مطلب را بخوبی ادا نکند، زیرا نیاز به درک و فهم حسابداری و کاربردهای آن برای تمامی اقشار جامعه ضروری می باشد. حسابداری سیستمی است که اطلاعات مالی فعالیت های یک سازمان را به خاطر اخذ تصمیمات هوشمندانه در قبال اطلاعات مزبور و خود سازمان، جمع آوری، گزارش و تفسیر می کند. به بیان ساده، حسابداری به انتقال و ارتباط اطلاعات مالی توجه دارد. تعریف مرسوم تر حسابداری عبارت است از: حسابداری هنر (فن) ثبت، طبقه بندی و تلخیص قابل قبول معاملات و رویدادهای حداقل یک شخصیت مالی و تفسیر نتایج مربوطه است. قسمت اول این تعریف –ثبت، طبقه بندی و تلخیص- به توصیف جنبه های مربوط به دفترداری در حسابداری می پردازد. بر این اساس برخی افراد، حسابداری را صرفا همان دفترداری می دانند. اگرچه دفتر داری یکی از جنبه های حسابداری است، با این حال تفسیر نتایج از اهمیت بالاتری برخوردار است. تفسیر اطلاعات مالی مبنایی برای تصمیم گیری را مهیا می سازد. جنبه های تصمیم گیری، حسابداری را به سیستمی پیشرو تبدیل می کند که کاربردهای ملی و بین المللی دارد. حسابداری صرفا به نگهداری حسابها خلاصه نمی شود. بلکه شامل طراحی سیستم های حسابداری مناسب، انجام حسابرسی، تقویت پیش بینی ها، امور مربوط به مالیات بر درآمد، و تفسیر اطلاعات حسابداری نیز می شود. یک شخص ممکن است در عرض تنها چند هفته یا ماه یک دفتردار ماهر و حرفه ای شود، اما تبدیل شدن به یک حسابدار حرفه ای نیازمند چندین سال تحصیل و تجربه است.

هدف و ماهیت حسابداری

هدف اصلی حسابداری، ارائه ی اطلاعات مالی جهت تصمیم گیری در مورد یک نهاد اقتصادی است. نهاد اقتصادی مورد نظر یک واحد تجاری است. مسئولان و مدیران تجاری به اطلاعات مالی که توسط سیستم حسابداری ارائه می شود نیاز دارند تا بتوانند از این اطلاعات در برنامه ریزی و کنترل فعالیت های واحد تجاری کمک بگیرند. برای مثال، مدیریت به پاسخ سوال هایی از قبیل سود آوری هر بخش از واحد تجاری، کافی بودن وضعیت نقدینگی شرکت و وضعیت درآمدها نیاز دارند. بسیاری از واحدهای تجاری، به گردآوری اطلاعات غیر مالی که برای تصمیم گیری لازم هستند نیز می پردازند. برای مثال یک شرکت خطوط هوایی باید اطلاعاتی در خصوص پروازهای مقرر، برنامه ی تعمیرات و آزمایش های جسمانی خدمه ی پروازی داشته باشد. استفاده از سیستمهای کامپیوتری، عملکرد "سیستم اطلاعات مدیریتی" را که اطلاعات مالی و همچنین غیر مالی را به تصمیم گیران ارائه می دهد امکان پذیر می کند. سیستم حسابداری، بزرگترین و مهمترین بخش سیستم اطلاعاتی مدیریتی می باشد، به این خاطر که تمام واحد تجاری و بهمان میزان، افراد خارج از واحد تجاری از آن استفاده می کنند. اطلاعات مالی یک واحد تجاری مورد نیاز بسیاری از اشخاص بیرونی می باشد. این اشخاص شامل مالکین، بانک داران، سایر اعتبار دهندگان، سرمایه گذاران احتمالی، اتحادیه های کارگری، کارگزاری های دولتی و عموم مردم می شود، چون تمامی این گروهها یا به واحد تجاری پول تزریق کرده اند، و یا منافع دیگری در واحد تجاری دارند که بوسیله ی اطلاعات پیرامون وضعیت مالی و نتایج عملکرد آن واحد از آنها محافظت خواهد شد. برای مثال یک اتحادیه ی کارگری، قبل از شروع به مذاکره در مورد قرارداد کاری جدید نیاز به اطلاعات در خصوص توان مالی و سودآوری شرکت دارد. بخاطر داشته باشد که هر شخص و همینطور هر واحد تجاری می بایست تصمیمات اقتصادی ای برای آینده اخذ کند. بنابراین، هر کس نیاز به درک حسابداری دارد تا بتواند بر مبنای آن تصمیمات منطقی اخذ نماید. مجددا بر مفهوم ابتدایی تاکید می شود که هدف سیستم حسابداری ارائه ی اطلاعات کارآمد به تصمیم گیرندگان است. در نتیجه حسابداری، پیوند بین تصمیم گیرندگان و عملکرد واحد تجاری است.

حرفه ی حسابداری

پس از درک ماهیت حسابداری، حالا می توانید بدانید یک حسابدار چکار می کند. حرفه حسابداری 4 گرایش اصلی را پوشش می دهد: 1. حسابداری خصوصی. 2. حسابداری رسمی. 3. حسابداری دولتی. 4. تدریس.

حسابداری خصوصی : به بیان ساده، یک حسابدار در حسابداری خصوصی با سیستم حسابداری یک موسسه مشخص، که معمولا یک شرکت تجاری است کار می کند. مدیر ارشد حسابداری یک موسسه، بخاطر استفاده از اطلاعات حسابداری برای کنترل عملیات تجاری، معمولا مدیر مالی نامیده می شود. مدیر مالی کار کارمندان حسابداری را مدیریت می کند. او همچنین یکی از اعضای تیم مدیران ارشدی است که وظیفه راهبرد واحد تجاری، تعیین اهداف آن و حصول اطمینان در رسیدن به این اهداف بر عهده ی آنان است. در یک واحد تجاری بزرگ، امور حسابداری می تواند به بخش هایی از قبیل حسابداری مالی، حسابرسی داخلی، حسابداری مالیاتی، حسابداری صنعتی، پیش بینی و حسابداری مدیریت تقسیم شود.

حسابداری رسمی : حسابداری رسمی که معمولاْ در زبان انگلیسی با توجه به سر واژه های این عبارت (CPA) خوانده می شود، خدمات متنوع حسابداری را به عموم عرضه می کند، همچنانکه یک وکیل٬ معمار و یا پزشک چنین می کنند. حسابدار رسمی می تواند یک شخص منفرد باشد و یا یک سازمان بین المللی بزرگ که چندین هزار حسابدار حرفه ای درآن کار می کنند. گواهینامه حسابدار رسمی، مدرکی است که توسط دولت بر مبنای یک آزمون و با توجه به سابقه و تجریه  فرد اعطا می شود. کارکرد اصلی حسابداران رسمی ٬ حسابرسی می باشد. افراد خارج از سازمان نظیر بانکها و سرمایه گذاران اهمیت فوق العاده ای به گزارش سالانه حسابرسی انجام شده توسط حسابداران رسمی می دهند. بسیاری از حسابداران رسمی خدمات مشاوره مدیریت گسترده ای به مشتریان خود ارائه می دهند، خدماتی نظیر مشاوره امکان سنجی راه اندازی سیستم حسابداری کامپیوتری، معرفی خط تولید جدید و یا ادغام با دیگر شرکتها.

حسابداری دولتی : مدیران دولتی همانند مدیران شرکتها، در اداره امور واحدهای خود بر اطلاعات حسابداری تکیه می کنند. اما حسابداری فعالیت های دولتی تا اندازه ای نیازمند رویکردی متفاوت است، چرا که در سازمانهای دولتی هدف تحصیل سود وجود ندارد. تمامی سازمان های های دولتی در تمام سطوح باید برای انجام مسوولیتهای خود حسابدار داشته باشند. دانشگاه ها، بیمارستان ها و سایر موسسات غیر انتفاعی نیز از الگویی از حسابداری که شبیه حسابداری دولتی است پیروی می کنند.

آموزش : بنا به دلایلی ، تقریباً در تمامی مباحث در زمینه نقش حسابداری، حرفه آموزش حذف شده است. با این وجود اگر بخاطر اساتید حسابداری نبود، به اندازه ی کافی "حسابدار" ی هم نبود تا بتوان نیازهای جامعه را در راستای اطلاعات مالی برآورده کرد. حرفه آموزش فرصتی را برای راهنمایی اشخاص به سمت رضایت شغلی فراهم می کند.

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اسفند 1389ساعت 22:31  توسط یاسر رسا  |